"Söylemeliyim ki Jack, bu Masgouf müthiş bir şey. Ama bitiremeyeceğim. Çok büyük bir şey."
"Evet, evet. Gerçekten harika. Şefe iltifatlarımızı göndermeliyiz."
"Belki de onunla evlenmeliyim ki bana yemek yapabilsin" diyen Elisa, biraz abartılı kahkahayla. Alkol etkisini göstermeye başlamıştı bile.
"Hayır, hayır. Sırada beklemek zorunda. İlk bendim." Çok uygunsuz olmayacağını umarak bu şakayı yapma riskini göze saydı. Elisa fark etmemiş gibi davrandı ve mersin balığını ısırmaya devam etti.
"Gerçekten evli değil misin?"
"Hayır, hayır. Bunun için hiç zamanım olmadı."
"Bu eski bir bahane", dedi ve ona güzel bir bakış attı.
"Aslında, bir zamanlar çok yaklaşmıştım, ama askeri hayat evlilikle pek bağdaşmıyor. Ya sen?" diye ekledi, kendisi ile ilgili sıkıntılı konuyu değiştirerek. "Hiç evlendin mi?"
"Şaka mı yapıyorsun? Tanrı aşkına, zamanının çoğunu bir köstebek gibi yeraltını kazarak geçiren ve binlerce yıllık mezarları kirletmekten hoşlanan bir kadına kim katlanırdı?"
"Anlıyorum" dedi Jack, acı bir şekilde gülümseyerek. "Belli ki evlilik için biçilmiş kaftan değilsin." Ve kadeh kaldırarak, bir melankoli sundu. "Bize" .
Garson fırından taze birkaç samoon 3 daha getirdi, kasvetli havayı dağıtarak.
Bu kesinti için minnettar olan Jack, aniden aklına gelen bir dizi anıyı hızla kovmaya çalıştı. Köprünün altından çok sular aktı. Şu anda yanında güzel bir kadın oturuyordu ve onunla ilgilenmesi gerekiyordu. Bu çok zor gelmiyordu.
Etraflarındaki hafif arka plan müziği tam da doğruydu. Masanın ortasına yerleştirilmiş üç mum ışığında Elisa harika görünüyordu. Saçında altın ve bakır vurgular vardı ve pürüzsüz cildi güneşten bronzlaşmıştı. Delici gözleri en koyu yeşildi. Yumuşak dudaklarını kullanarak parmaklarının arasında tuttuğu kemikten bir parça mersin balığı çıkarmaya çalışıyordu. Çok seksi.
Elisa kesinlikle Albay'ın zayıflık anının geçmesine izin vermeyecekti. Kemiği tabağının kenarına yerleştirdi ve başparmağı ve parmaklarındaki suyu bir mesaj verircesine emdi. Kafasını indirerek, ona o kadar yoğun baktı ki Jack kalbinin göğsünden fırlayıp tabağına ineceğinden korktu.
Artık durumun kontrolünün kendisinde olmadığını anlayan albay, kendini toparlamaya çalıştı. Aşk hasreti çeken bir okul çocuğu gibi davranmak için çok yaşlıydı, ama onda da karşı konulmaz derecede çekici bulduğu bir şey vardı.
Derin bir nefes alarak, yüzünü elleriyle sildi ve "Sence bu son parçayı bitirebilir miyiz?" demeye çalıştı.
Eliza gülümsedi, yavaşça mersin balığının son lokmasını aldı ve koltuğunda öne doğru eğilerek ağzına doğru hareket ettirdi. Bu pozisyonda, elbisesinin yakası hafifçe düştü ve göğüslerini cömertçe ortaya çıkardı. Jack, gözle görülür şekilde utandı, sadece bir ısırık aldı. Ancak, parmaklarıyla dudaklarına dokunmasını önlemeyi başaramadı. Heyecanı giderek tavan yapıyordu. Elisa kedinin fareyle oynadığı gibi onunla oynuyordu ve Jack kendini savunamıyordu.
Sonra, masum bir kızın havasıyla, hiçbir şey olmamış gibi sandalyesine oturdu ve hemen gelen uzun, ince garsona işaret etti.
"Sanırım güzel bir kakule çayının zamanı geldi. Ne diyorsun Jack?"
Hala önceki olayın etkisiyle, "Hmm, evet. Tamam..." Ceketini düzelterek ve daha rahat bir ton takınmaya çalışarak, "sindirim için harika olduğuna inanıyorum" diye ekledi.
Saçma bir şey söylediğini fark etti, ama o an için aklına başka bir şey gelmemişti.
"Bunların hepsi çok hoş, Jack. Çok güzel bir akşamdı. Ama bu geceki toplantımızın sebebini unutmamalıyız. Sana göstermem gereken bir şey var, hatırladın mı?"
O anda, Albay iş hariç her şeyi düşünüyordu. Yine de haklıydı. Aptalca bir flörtten daha önemli şeyler söz konusu. Aslında işin doğrusu, flört fikri artık hiç de aptalca görünmüyordu.
"Tabii" diye cevap verdi, otoriter tavrını yeniden kazanmaya çalışarak. "Ne keşfettiğini öğrenmek için sabırsızlanıyorum."
.
Bu noktada, her şeyi dinleyen yakındaki arabadaki şişman adam, "Seni kaltak!" diye bağırdı. Kadınların hepsi aynıdır. Önce seni aya uçuracakları hissini veriyorlar, sonra da hiçbir şey olmamış gibi düşürüveriyorlar."
"Sanırım 10 doların yakında ceplerimi dolduracak," dedi zayıfça olan, yorumunu coşkulu kahkahalar takip etti.
"Doğruyu söylemek gerekirse, profesörle kimin yatağa girdiği umurumda değil. Unutma, biz sadece onun bildiklerini öğrenmek için buradayız." Sırtı ağrımaya başladığı için koltuğunda daha rahat bir pozisyon bulmaya çalışırken, "O lanet restoranın içine kamera yerleştirmenin bir yolunu bulmalıydık" diye ekledi.
"Evet, masanın altında, hatta. Böylece kalçalarını daha güzel görmüş oluruz."
"Aptal. Bu görev için hangi pislik seni seçti?"
"Patron, dostum. Ve ona hakaret etmemeni tavsiye ederim. Dinleme cihazları konusunda usta ve hatta bu arabaya dinleme cihazı bile yerleştirmiş olabilir."
İri adam göz kırptı. Bir an için kalbinin durduğunu sandı. Bir kariyer yapmak istiyordu ve amirine hakaret kesinlikle öne çıkmanın yolu değildi.
"Saçmalamayı bırak", dedi, ciddi ve profesyonel görünmeye çalışarak. "Sadece işe devam etmeyi düşün ve somut bir şeyle üsse geri dönelim." Bunu söylerken gece karanlığında ilerideki hedefi seçmeye çalışıyordu ama hafifçe buğulanmış ön camdan pek iyi seçilmiyordu.
Elisa çok sevdiği bilgisayarını çantasından çıkardı. Masaya koyarak fotoğrafları kaydırmaya başladı. Merakı artan albay, bir şeylere odaklanmaya çalıştı, ancak açılar buna izin vermiyordu. Elisa, aradığını bulduktan sonra ayağa kalktı ve albayın yanındaki koltuğa geçti.
"Şimdi" diye başladı. "Şöyle bir gevşe önce. Uzun hikâye. Mümkün olduğunca özetlemeye çalışacağım."
Bilgisayarının ekranında hızla aşağı doğru kaydırarak, garip çizimler ve çivi yazılarıyla kazınmış bir tabletin resmini buldu.
Elisa şöyle devam etti: "Bu, Kudüs Kralı II Baldwin. "1119'da Patrikler Mağarası olarak da bilinen Makpela Mağarası'nı ilk açanın o olduğu düşünülüyor. Hazreti İbrahim ile oğulları İshak ve Yakup'un gömüldüğüne inanılan yer burasıdır. Bu yeraltı mezarları, bugün Cami veya Batı Şeria'da Hebron'da İbrahim Tapınağı olarak adlandırılan yerin altında bulundu." Bu noktada, ona caminin bir resmini gösterdi.
"Bu mezarların içinde, diğerlerine ilaveten kral, Hazreti İbrahim'e ait olacak bir tablet seti buldu. Hatta hayatındaki en önemli olaylardan bazılarını kaydettiği bir tür günlük olabileceğine inanılıyor."
"Seyahat notları", diye bir fikir ortaya attı Jack, olumlu bir izlenim yaratma umuduyla.
"Bir bakıma, evet. Tarihin o dönemindeki bir kişi için seyahat sırasında çok fazla şey yazmış."
Başka bir fotoğrafa kaydırdı ve açıklamaya devam etti. Zamanın dili ve grafiksel semboller konusunda en büyük uzmanlar, bu tablette kaydedilenleri çevirmeye çalıştılar. Açıkçası, bazı bakımlardan görüş farklılığına düşmüş durumdalar, ancak herkesin hemfikir olduğu şey bunun…," diye devam etti fotoğraftaki bir ayrıntıyı büyüterek, "'tanrıların gemisi' veya 'amforası' olarak yorumlanabileceği." Bir de oldukça açık olan 'defin', 'sır' ve 'koruma' kelimeleri var."
Jack'in kafası biraz karışmaya başlamıştı ama Elisa'yı mükemmel anladığına ikna etmek için başını sallamaya devam etti. Elisa bir an için ona baktı, sonra devam etti. "Öte yandan, bu sembol…”, görüntüyü mümkün olduğunca net hale getirmek için ekranı ayarlayarak, "bazılarına göre, bir mezarı ve bir tanrı mezarını temsil etmektedir. Oysa bu kısım muhtemelen tanrılardan birinin, etrafında toplanan insanları uyardığını hatta tehdit ettiğini anlatıyor."
Albay, kısmen alkolden ve kısmen Elisa'dan yayılan sarhoş edici parfümden ve belki de kısmen gözlerinde kaybolmasından dolayı, artık söylediklerini takip edemiyordu. Buna rağmen, her şeyi anlamış gibi başını sallamaya devam etti.
Jack'in kafa karışıklığını fark eden Elisa, "Basitçe söylemek gerekirse, uzmanlar bu tabletin içeriğini, sözde tanrıların veya peygamberlerin mezarlarından birinin yanında sakladıkları veya gömdükleri ve Hazreti İbrahim zamanında meydana geldiği doğrulanan bir olayın kanıtı olarak yorumladılar. En azından onlar için çok değerli bir şeydi."
"Burada bir mantık hatası var gibi görünüyor," diye başlayan Jack, bu konuda biraz ahkam kesme ihtiyacı hissetti. "Tanrıların mezarının yanına değerli bir şeyin gömüldüğünü söylemek. GPS koordinatlarını sağlamış değillerdi herhalde. Hemen hemen her şeye, her yere çekilebilir."
"Haklısınız, ama tüm yazıtlar, özellikle de çok uzun zaman öncesine ait olanlar, bir yorumlama ve tümevarım sürecinden geçmek zorundalar. Uzmanlar bunun için oradalar. Bu arada ben de onlardan biriyim." Bunu söylerken paparazzi kameraların önünde poz veren bir manken gibi davrandı.
"Tamam, tamam. Ne kadar zeki olduğunu biliyorum. Ama şimdi, bunu biz faniler için daha anlaşılabilir şekilde anlat."
Elisa, heyecanını yatıştırarak devam etti: "Aslında, efsaneler, söylentiler ve benzeri her türlü tarihi buluntuların analizi ve karşılaştırması sonucunda dünyadaki en büyük düşünürlerin ortak fikri, bu kurguda bir doğruluk unsuru olduğudur. Bu temelde, bu gizemli nesneyi aramak için dünyanın dört bir yanından arkeologları gönderdiler."
"Ama ELSAD bu işin neresinde?" Albay beyin fonksiyonlarını geri kazanmaya başlamıştı. "Bana söyledikleri şey, bu araştırmanın bazı hayali uzaylı eserlerini kurtarmayı amaçladığıydı."
Elisa, “belki de tam olarak böyledir", diye yanıtladı. "Eski zamanlarda Dünya etrafında dolaşan bu 'tanrıların' güneş sistemimizin dışındaki bir gezegenden gelen insansılardan başka bir şey olmadığına inanılıyor. Teknolojik üstünlükleri nedeniyle, özellikle tıp ve bilimde, mucizeler gerçekleştirebilecek tanrılarla karıştırılmaları oldukça olasıdır."
"Anlıyorum", diye sözünü kesti Jack. "Amazon'un ortasında bir kabilenin karşısına Apaçi savaş helikopteriyle çıkıp füze fırlatmaya başlasaydım, ben bile kızgın bir tanrıyla karıştırılabilirdim."
"Bu tam olarak o zamanın insanları üzerinde sahip oldukları etkidir. Homo Erectus'a bir zeka tohumu yerleştirenlerin bu uzaylılar olduğuna inananlar bile var, böylece onları sadece on binlerce yıl içinde, şimdi Homo sapiens sapiens dediğimiz kişilere dönüştüren tohumları atmış oldular. "
Elisa, yüzü hayretten şekilden şekle giren albaya dikkatlice baktı ve son darbeyi indirmeye karar verdi. "Doğruyu söylemek gerekirse, bu görevin başındaki kişi olarak, senin daha iyi bilgilendirileceğini düşünmüştüm."
"Ben de öyle düşünmüştüm", diye ağzından kaçırdı Jack. "Belli ki, yetkili kişiler 'daha az söylenen daha iyi' felsefesini uygulamışlar." Az önceki romantizminin yerini öfke almaya başlamıştı.
Bunu hisseden Elisa, bilgisayarını masaya yerleştirdi ve yüzünü Albay'ınkine o kadar yaklaştırdı ki bir an için onu öpmek istediğini düşünerek nefesini tuttu. "Şimdi gelelim en iyi kısmına," dedi.
Hızlı bir hareketle koltuğuna geri dönerek, ona başka bir fotoğraf gösterdi. "Herkes kendini bu ünlü 'Tanrılar Mezarı'nı aramaya atmışken, Mısır piramitlerini, tanrıların mezarlarını, tablete kazınanlarla eşleştirme yoluyla formüle ediyorum, ve bunun doğru olduğu sonucuna varıyorum. Şuna bakın", dedi ve ona içeriği kendi yorumuyla uyum gösteren bir görüntü gösterdi.
İkilinin konuşmalarını dinleyen iki kafadar, albaya gösterilen fotoğrafları görebilmek için neler vermezlerdi.
"Kahretsin!" diye bağırdı. "O el cihazını ele geçirmek zorundayız."
"Umalım da içlerinden hiç olmazsa birisi yüksek sesle okusun." diye cevapladı daha ince arkadaşı.
"Umalım da bu romantik yemek yakında bitsin. Karanlıkta dışarıda oturmaktan bıktım ve dahası açlıktan ölüyorum."
"Açlıktan mı ölüyorsun? Ne demek istiyorsun? Az önce sandviçlerden payıma düşeni de yedin."
"Hepsini değil, dostum. Bir tane kaldı ve onu yutmaya niyetliyim." Kendini beğenmiş bir şekilde, arka koltukta bir torbadan çıkarmak için döndü. Ancak dönerken, dizi kayıt sistemindeki güç düğmesine çarptı, bu da hafif bir bip attı ve kapandı.
"Seni sakar aptal! Dikkat çekmeye mi çalışıyorsun?" zayıf adam aleti tekrar açmak için acele etti. "Şimdi sistemi yeniden başlatmam gerekecek ve bu en az bir dakika sürecek. Sadece önemli bir şey söylememeleri için dua et, yoksa bu sefer seni Basra Körfezi'ne uçururum!"
"Üzgünüm" dedi şişman adam sessiz bir sesle. "Bence diyete girmenin zamanı geldi."
"Tanrılar, içindeki değerli yükle gemiyi tapınağın güneyine gömdüler, insanlara geri dönene kadar ondan uzak durmalarını emrettiler, aksi takdirde tüm ulusların başına korkunç bir felaket geleceğinden korkuyorlardı. Bölgeyi korumak için dört gönüllü vasi görevlendirildi.
Elisa gururla "İşte böyle tercüme ediyorum", dedi. "Bana göre, bunun için doğru isim 'mezar' değil, tapınaktır ve araştırmamın yapıldığı sizin Zikrqurat'ınız tanrılar için dikilmiş bir tapınaktan başkası değildir. Bu bölgede kesinlikle birtakım Zikrquratlar vardır, ancak hiçbiri muhtemelen tabletleri yazan kişiye ait eve bu kadar yakın değildir: sevgili yaşlı İbrahim."
"Çok ilginç." Albay metni inceliyordu. "Herkesin 'İbrahim Evi' olarak tanımladığı yer tapınağa sadece birkaç yüz metre mesafede."
"Ayrıca, Elisa şöyle devam etti: "Eğer bu varlıklar gerçekten uzaylıysa, bu 'geminin' ordu için ne kadar ilginç olabileceğini bir düşünün. Belki de 'değerli içeriklerden' daha fazla."
Jack bir an için daldı, sonra cevap verdi, "ELSAD'ın tüm bu ilgisinin nedeni budur. Gömülü gemi basit bir toprak kaptan çok daha fazlası olabilir."
"Aferin. Ve şimdi gelelim gerçeklere," diye bağırdı Elisa tiyatral olarak. "Bayanlar ve baylar, bu sabah bulduklarımı sunuyorum."
Ekrana dokundu ve cihazda yeni bir fotoğraf belirdi. "Ama tablettekiyle aynı sembol", diye haykırdı Jack.
"Kesinlikle. Ama bu fotoğrafı daha bugün çektim", diye yanıtladı Elisa, memnun bir şekilde. "Görünüşe göre, İbrahim Sümerlerin daha önce kullandığı sembollerin aynısını 'tanrıları' temsil etmek için kullanmış: etrafında on iki gezegen olan bir yıldız ve ne tesadüftür ki, ortaya çıkarma sürecinde olduğumuz 'konteynerin' kapağına kazınmış olarak bulduğumla aynı.
"Bunun bir anlamı olmayabilir," dedi Jack. "Belki de sadece bir tesadüftür. Bu sembolün yüzlerce anlamı olabilir."
"Öyle mi düşünüyorsun? Buna ne dersin? Ne olduğunu düşünüyorsun?" diye sordu, ona son fotoğrafı gösterdi. "Bunu konteynerin dışından taşınabilir X ray ekipmanımızı kullanarak aldık."
Jack'in tek yapabileceği şaşkınlıkla bakmaktı, gözleri sonuna kadar açıktı.
Azakis köprüye döndüğünde Petri, başını halen sondadaki analize gömmüş vaziyetteydi. "Bize geri döneceklerini söylediler", dedi.
Petri, "Bu da bunu kendi aralarında tartışacakları anlamına geliyor." dedi.
Azakis, "Az çok beklediğimiz şey, ha?" diye cevap verdi ve arkadaşının sırtını sıvazladı. "Peki bu metal parçası hakkında bana ne söyleyebilirsin?"
"Gövdenin boyası fazla çizilmemiş, seni temin ederim ki üç boyutlu arkadaşımızdan herhangi bir mesaj gönderilmedi. Sonda sadece gök cisimlerini incelemek için tasarlanmış gibi görünüyor. Bir tür yalnız uzay yolcusu, verileri kaydediyor ve periyodik olarak üsse geri gönderiyor." Odada gezinen hologramdaki antenin bazı detaylarına dikkat çekti.
Azakis, "Muhtemelen varlığımızı kaydedemeyecek kadar hızlı uçtuk." dedi.
"Sadece bu değil, eski dostum. Araç üzerindeki aletleri, yüz binlerce kilometrelik mesafelerdeki nesneleri analiz etmek için programlanmıştır. O kadar yakın geçtik ki, boşlukta olmasaydık kayma akımımız onu bir üst gibi döndürecekti."
"Ve şimdi daha uzakta olduğumuza göre, varlığımızı ortaya kılabilecek mi?"
"Gerçekten sanmıyorum. Onları ilgilendiremeyecek kadar küçük ve hızlıyız."
"İyi," dedi Azakis. "Sonunda iyi haberlerimiz var."
Petri şöyle devam etti: "Sondadaki veri iletim yöntemini analiz etmeye çalıştım." "Bizimki gibi 'ışık girdabı' teknolojisiyle donatılmış gibi görünmüyor. Hala eski bir frekans modülasyon sistemi kullanıyor."
Azakis, "Bu, Büyük Devrim'den önceki seleflerimiz tarafından kullanılan değil2mi?" diye sordu.
"Kesinlikle. Çok verimli değildi, ama uzun bir süre boyunca tüm gezegende bilgi alışverişinde bulunmamızı sağladı ve kesinlikle şu anda olduğumuz yere ulaşmamıza yardımcı oldu. "
Azakis komuta koltuğuna oturdu, bir anlık yansımada parmağını çiğnedi, sonra "eğer şu anda kullanımda olan iletişim sistemi buysa, belki onların da bir kısmının iletimini alabiliriz" dedi.
"Hangi porno filmleri çektiklerini görmeyi umuyor musunuz?" diye espri yapan Petri, dilini ağzının soluna uzatıyor.
"Saçmalamayı kes. Bunun yerine, neden ikincil iletişim sistemimizi bu teknolojiye uyarlamaya çalışmıyoruz? Oraya vardığımızda mümkün olduğunca iyi hazırlanmak istiyorum."
"Seni anlıyorum. Sanırım o sıkışık bölmede birkaç saat geçirmek zorunda kalacağım."
Azakis, arkadaşının bir sonraki sorusunu tahmin ederek, "Önce bir şeyler yemeye ne dersin?" diye sordu.
Petri, "Bugün senden duyduğum ilk mantıklı şey bu", diye yanıtladı. "Tüm bu heyecan beni acıktırdı."
"Tamam, biraz ara vereceğiz, ama elimizde ne olduğuna karar verme sırası bende. Dün seçtiğin Nebir ciğeri zavallı karnıma öyle bir saplandı ki kök salıyor gibiydi."
10 dakika sonra, iki yol arkadaşı hala yemeklerini tüketmekle meşgulken, Dünya'daki NASA Görev Kontrol odasında genç bir mühendis, izlediği sondanın seyrinde garip bir değişiklik algılıyordu.
"Efendim," dedi kulaklığına bağlı mikrofona, ağzından birkaç santimetre sarktı. "Sanırım bir sorunumuz var."
"Ne tür bir sorun?" diye sordu görev başındaki mühendis endişeli bir şekilde.
"Bilinmeyen bir nedenden dolayı Juno aniden rotasını biraz değiştirdi.
"Değişti mi?" Ne kadarla? Ne için?" Soğuk soğuk ter dökmeye başladı. Bu misyonun maliyeti fahişti. Hiçbir şey ters gitmemeli.
"Şu anda verileri analiz ediyorum. Telemetri, belirgin bir açıklama olmadan 0.01 derecelik bir sapma olduğunu gösteriyor. Her şey normal çalışıyor gibi görünüyor."
"Bir kaya parçasına rastlamış olabilir," dedi yaşlı mühendis. "Aslında asteroit kuşağından o kadar da uzak değil."
"Juno şu anda Jüpiter'in yörüngesinde ve hiç olmamalı," dedi genç meslektaşı, belirsiz bir şekilde.
"Peki o zaman ne oldu? Bir çeşit arıza olmuş olmalı." Birkaç dakika düşündükten sonra, "Gemideki tüm enstrümanlarda birkaç kontrol istiyorum. Sonuçları beş dakika içinde bilgisayarımda istiyorum." diyerek iletişimi kapattı.
Genç mühendis bir anda kendisine ne kadar sorumluluk verildiğinin farkına vardı. Kendi ellerinin titrediğini fark etti, ama onları görmezden gelmeyi seçti. Bir meslektaşının yardımıyla, parmaklarını çapraz tutarak sonda üzerinde farklılaştırılmış bir kontrol gerçekleştirdi. Bilgisayar program kontrollerini ardışık olarak çalıştırmaya başladı ve birkaç dakika içinde analizin sonuçları ekranda göründü.
Kontrol tamamlandı. Tüm aletler çalışıyor.
"Her şey yolunda görünüyor," dedi meslektaşı.
"Peki ne zıkkım oldu? Önümüzdeki iki dakika içinde bir şey bulamazsak, şef ikimizin de kıçını alacak." Hummalı bir şekilde önündeki klavyeye komutlar yazmaya başladı.
Hiç. Her şey mükemmel çalışıyordu.
Kesinlikle bir şeyler bulmak zorundaydı hem de bir an evvel. Parmaklarıyla masanın üzerine ritmik şekilde vurmaya başladı. Yaklaşık on saniye devam etti, daha sonra işyeri davranış kılavuzunun ilk yazılı olmayan kuralına başvurmaya karar verdi: asla patronla çelişmeyin.
Mikrofonu açarak, "Şef, haklıydın. Sondayı rotasından gönderen küçük bir Truva asteroidiydi. Neyse ki, doğrudan bir vuruş değildi. Az önce yakınlardan geçti. Açıkçası, asteroit Juno'ya küçük bir yer çekimi uyguladı , rotasını biraz değiştirdi. Şimdi size verileri gönderiyorum", dedi, nefesini tutarak.
Aradan geçen bir sürenin ardından amirinin gururlu sesi kulaklığına ulaştı. "Bundan emindim. Sevgili oğlum, eski bir tuzun içgüdülerini yabana atamazsın." Daha sonra ekledi, "Probdaki motorları etkinleştirmeye çalışın ve rotasını düzeltin. Hiçbir hatayı kabul etmeyeceğim." Öyle deyip, kapattı. Bir dakika sonra geri geldi ve "İyi iş çıkardın oğlum" diye ekledi.
Genç mühendis, kanın bir kez daha vücudunun etrafında akmaya başladığını fark etti Kalbi o kadar sert çarpıyordu ki kulaklarındaki nabzını duyabiliyordu. Ne de olsa, bu aslında doğru bir açıklama olabilirdi. Meslektaşına doğru dönerek, ona başparmaklarını uzattı. Diğeri rahatladı ve ona göz kırptı. En azından şimdilik temize çıkmışlardı.
Tasuta katkend on lõppenud.